Nú er aðalmálið að kolefnisjafna. Kolefnisjafna vegna bílakaupa, vegna eldsneytiskaupa og vegna flugferða milli landa.

Gott mál. En er Ísland rétta landið fyrir skóg sem er gróðursettur til að vinna gegn loftmengun og með henni aukinni kolefnismettun andrúmsloftsins?

Tja það er spurning hvort að rétti staðurinn sé hér norður við heimskautsbaug. Á mörkum hins byggilega heims. Tíminn sem Íslensk tré eru laufguð og með því að vinna bug á loftmengun er skammur. Rétt 3-4 mánuðir á ári. Það er athygliverð grein sem Stefán Jón Hafstein skrifar á www.VISIR.IS um þessa kolefnisjöfnum: http://www.visir.is/article/20070619/SKODANIR04/106190062

Þar kemur Stefán Jón inn á kall forseta Ekvador til heimsbyggðarinnar um að leggja lið baráttu gegn eyðingu regnskógana. Stærstu verksmiðjanna á þurru landi við kolefnisjöfnun. Spurning hvort að ekki sé betra fyrir Íslendinga að leggja þeirri baráttu. Eða baráttu annarra landa á vænlegri slóðum lið við að vinna gegn mengun en hér á ísa köldu landi.

Það vorar snemma í Mýrdalnum og haustar seint. Vorverkin bíða ekki, ræktin, girðingarnar og skítadreifarar bændanna eru dregnir út til að bera skarn á hóla.

Enn einu sinni eru bændur sem eiga land á og við Dyrhólaey, sveitarstjórn og Náttúruverndarráð búin að draga loku fyrir veginn og hamla alla aðkomu að Dyrhólaey. Allt í nafni svokallaðrar friðunnar.

Hversu mikilvægt er að friða Dyrhólaey? Er um að ræða svo mikilvægan þátt í afkomu landeigenda að nauðsynlegt sé að loka einum vinsælasta viðkomustað ferðamanna á svæðinu í þennan langa tíma? Ég veit ekki til þess að á mörgum síðari árum hafi bændur eða landeigendur á Dyrhólaey yrkt æðarvarpið á og við eyna. Með þessari áralöngu lokun hefur vargi fjölgað gríðarlega á svæðinu. Og þessi “Friðunartími” verður til þess að rebbi og minkurinn hafa gott aðgengi að hreiðrum og fugli á eynni. Maðurinn fælir þessi dýr frá eynni.

Ég veit heldur ekki til þess að afkoma landeigenda sé á nokkurn hátt tengd því að hafa tekjur af fuglalífi í og við Dyrhólaey.

Ég hef heldur ekkert fengið að heyra eða lesa um rannsóknir á svæðinu. Hvaða áhrif friðunin hefur haft á viðkomu dýralífs.

Til hvers er þá verið að loka? Kannski fæ ég og aðrir svör við því. Þeim verður þá jafnóðum komið á framfæri.

Forvitnilegt verður að sjá hversu ver stjórnmálaflokkum tekst að standa við nýgerðan samning um auglýsingakostnað í komandi Alþingiskosningum.

Greinilega nokkuð misjafnt hve miklu fé þeir vilja eyða opinberlega til kynningar (auglýsinga) í landsmálafjölmiðlum. Héraðsfréttablöðin eru undanþegin samkomulaginu.

Greinilegt að flokkar ætla sér misjafnar upphæðir til auglýsinga. Greinilega í litlu samræmi við stærð flokkanna. Framsóknarmenn vildu tefla mestu. Um 35 milljónum.

Athyglivert. Miðað við skoðanakannanir munu þeir fá fimm þingmenn. Það þýðir að fyrir hvern þingmann er flokkurinn tilbúinn að greiða sjö milljónir til að koma honum á þing.

Línur farnar að skýrast um það hvað verður í boði á kjörseðli í komandi Alþingiskosningum.

Skoðanakannanir ríða reglulega húsum. Niðurstaða þeirra hleypir mörgum kappi í kinn. Gott mál að menn fái blóðið til að flæða.

Sýnt að pólitískt landslag verður breytt á Íslandi eftir kosningar. Greinilegt að breytingar eru í pípunum. Hversu róttækar eða afgerandi þær verða á eftir að koma í ljós. Hvaða áhrif mun nýtt framboða með áherslu á umhverfismál hafa á skoðanakannanatoppfylgi Vinstri grænna?

Ég er langt frá því að trúa því að fylgi VG verði í einhverri líkingu við það sem flokkurinn er að mælast með í fylgiskönnunum þessa dagana. Þá er ég ekki heldur á því að liðhlaupaflokkur Margrétar og ómars eigi eftir að höggva stór skörð í fylgi annarra flokka.

Umhverfismál eru vissulega málefni sem leggja verður mikla áherslu á. Ég er hins vegar ekki sannfærður um að græningjar, til vinstri eða hægri nái að leggja svo mikla áherslu á sín baráttumál að þeir velti núverandi flokkum úr valdastólum. Til þess þarf meira en fram er borið af þessum flokkum. Í öllum bænum vona ég að fólk kveiki og hlusti til enda á málflutninginn.

“Terrorist”! Sagði Stanislav vinnufélagi minn í dag þegar hann benti mér á mynd í Sunnlenska fréttablaðinu af löndum sínum. Sem vaktir voru upp um miðja nótt um síðustu helgi af sjálfri víkingasveit lögreglunnar.

Einhver heyrði hvell sem álitið var að kæmi frá húsinu sem þeir búa í “þessir Pólverjar”.

Synd og skömm. Hvernig má það vera að þessir friðsömu menn. Sem búa hér á landi færri heimalandi sínu eru álitnir svo hættulegir að það þurfi að kalla á víkingasveitina til að berja þá niður. Sem líklega hefur verið frekar auðvelt. Því mennirnir voru steinsofandi.

Er skýringuna kannski að finna í því að um útlendinga er að ræða. Eru íbúar samfélags okkar virkilega ekki upplýstari og opnari en það að það þurfi að kalla lögregluna að íveru “Pólverjanna” til að koma fyrir þá vitinu.

Ég leyfi mér að slá inn orðið fordómar. Mér finnst ég allt of mikið verða var við hnýtingar og aðfinnslur við þessa Evrópsku landa okkar hér í samfélaginu. Ég heyri allt of oft vera talað um fólk af erlendum uppruna í neikvæðum tón.

Hvað er allt þetta fólk að gera hér?

Jú að langmestu leyti er það hér á til að vinna. Launin eru til muna betri á Íslandi en í heimalöndum fólksins. Svo að eðlilega kemur það hingað til lands til að vinna. Vinna fyrir launum sem það getur komið undir sig fótum í heimalandi sínu og kannski komið sér fyrir á tryggan hátt.

Það er ekki langt síðan þetta þótti sjálfsagt á Íslandi. Menn fóru á vertíð á veturna. Tóku vel á og flestir komu heim með drjúgan sjóð sem þeir byggðu upp með sína framtíð.

Í dag fer enginn á vertíð. Fiskvinnsla er orðin með allt öðrum hætti í dag. Ekki lengur sú skorpuvinna sem áður var.

En í mörg störf vantar hendur. Þess vegna erum við að fá til okkar fólk sem er viljugt til verka. Við þurfum oft að leita út fyrir landsteinana til að finna þessar hendur.

Við eigum að taka fjölbreytninni vel. Við eigum  ekki að dæma fólk hvorki samlanda okkar eða Evrópska landa okkar. Vissulega er misjafn sauður í mörgu fé. Ég held að fréttir helgarinnar af skemmdum og afbrotum. Og ekki síst fréttin í kvöldfréttum gærdagsins af bankaráni og handrukkurum, hafi sýnt okkur og sagt. Lítum okkur nær!    

Þessi vika hefur verið fjári köld. Ótakmarkaðar sveiflur í veðrinu nú yfir miðjan vetur, á Þorra. Hitinn annað hvort í ökkla eða eyra. Svo miklar eru andstæðurnar.

Ég hef mikið verið að hugsa um sértækar aðgerðir landbúnaðarráðuneytisins í stuðningi við rollubændur. Hástemmd markmið um nýliðun í greininni. Búskapur með sauðfé verði arðbærari. Standi undir sér.

Vitið þið ég sé að þessar aðgerðir komi til með að valda straumhvörfum í stöðu fjárbænda. Eða að fólk fari í lange baner að flykkjast í sveitir landsins til að búskapast með rollur.

Það er líka undarlegt að ein atvinnugrein af svo mörgum í landinu. Og það atvinnugrein sem hefur sáralítið vægi í þjóðarbúskapnum skuli vera dregin út og umbunað eða styrkt með þeim fjárhæðum sem um er að ræða. “Aðeins” SEXTÁN MILLÖRÐUM á nokkra ára tímabili. Það hefur lítið eða ég held ekkert farið fyrir umræðum á hinu háa Alþingi um þetta mál. Líklega fara þingmenn þegar að því kemur eins og kettir í kringum heitan graut.

Á meðan almenningur, launþegahreyfing og Alþingismenn býsnast yfir háu matvælaverði ætti fólk að hugsa til þess hvort rétt sé að fara í skattgreiðslurnar okkar til að styðja atvinnugrein á brauðfótum.  

Nú um helgina fjölgaði sennilega stjórnmálaflokkum sem í framboði verða í Suður kjördæmi.

Líklega verða bæði í framboði: Fram og Sókn. Þetta er bara tilgáta mín eftir að framboðslisti framsóknar var samþykktur og ákveðið að  taka inn konu, eflaust prýðiskonu sem ekki var þátttakandi í prófkjöri flokksmanna fyrir skemmstu. Hún er fengin til að fylla skarð Hjálmars Árnasonar sem hefur nú sagt skilið við stjórnmálin eftir útreiðina í prófkjörinu.

Enn sýndu Suðurnesjamenn samstöðuleysi sitt og misstu sinn mann niður listann. Svipað og gerðist með hinn ágæta Jón Gunnarsson úr Vogunum í prófkjöri Samfylkingarinnar fyrr í vetur.

Mikið held ég að það hafi verið gaman að vera framsóknarmaður í Suðurkjördæminu í gær eftir að niðurstöður úr prófkjörinu birtust. Eftir að Hjálmar Árnason dró sig út af listanum varð spá mín um þrjú efstu sætin rétt; Guðni, Bjarni og Eygló.
En mikið held ég að það hafi skyggt á gleðivímu framsóknarmanna þegar þeir sáu niðurstöðu nýrrar skoðanakönnunnar Fréttablaðsins í dag. Samkvæmt henni verða framsóknarmenn með fjóra þingmenn eftir næstu kosningar. Ekki einu sinni allir ráðherrastólarnir eru tryggir. Hugsandi framsóknarmenn hljóta að velta því fyrir sér hvað valdi. Er það langþreyta þjóðarinnar á framsóknarmönnum. Flokknum sem er ævinlega hækja samstarfsflokksins í ríkisstjórn. Björn að baki Kára?
Eru það innanflokks vandamálin, ólíkar skoðanir og afstaða til hinna ýmsu mála. Hvort sem um er að ræða utanríkismál, Evrópumál, Evrumál eða afstaða þingmanna til virkjana? Er þetta hefndin fyrir að framsóknarflokkurinn hefur haft stóra málaflokka eins og heilbrigðis og tryggingaráðuneytið á höndum sér?
Er það nýi formaðurinn. Er hann ekki að falla í kramið? Það á við í sumum flokkum. Þó ekki öllum.
Eða er það nýjasti skandallinn, Byrgið? Eftirlitslaust fjármagn. Ótakmarkað peningasukk og viðurstyggilegar uppljóstranir um afbrot og misnotkun á fólki sem hefur komið þangað niðurbrotið, vegalaust og örvinglað af neyslu fíkniefna sem er að ganga af framsóknarflokknum dauðum.

En til hamingju Sunnlenskir framsóknarmenn. Þið sigruðuð prófkjörið. Vonandi munið þið eiga að minnsta kosti einn af fjórum þingmönnum framsóknarflokksins eftir kosningarnar í vor.